ستون دين

الصلاة عماد الدّين

اگر مي خواهي به قطع و يقين مانند دو دو تا چهار تا متوجه شوي كه نماز تا چه اندازه با ارزش و مهم وچه قدر ارزان وكم هزينه است واين كه آدم بي نماز چه اندازه ديوانه و زيانكار مي باشد ،حكايت كوتاه نمايشي زير را ببين و نظاره كن :

زماني حاكمي بزرگ ،دو تا خدمتكارش را به به هر كدام بيست و چهار سكه طلا داده براي اقامت در مزرعه يي زيبا و خاص به مسافت دو ماه دورتر فرستاد و به آنها امر كرد كه با اين پول هم مصرف راه و بليت خود را تهيه كنيد و هم بعضي وسايل لازم رابراي سكونت در ان مزرعه بخريد . در مسافت يك روز ايستگاهي وجود دارد كه در ان هم ماشين هم كشتي هم قطار و هم هواپيما موجود است كه مي توانيد با توجه به سرمايه تان سوار شويد.

دو خدمتكار بعد از گرفتن درس رفتند. نفري كه سعادتمند بود تا رسيدن به ايستگاه تنها يك سكه ازپولش را خرج كرد البته دراين ميان سرورمان از طرز مصرفش خوشش آمده وآن گونه تجارتي سود آور برايش فراهم كرد كه سرمايه اش را از يك به هزار رساند اما آن خدمتكار بدبخت به سبب سر به هوايي اش تا رسيدن به ايستگاه ، بيست و سه سكه طلا را خرج كرده و به قمار و ممار داده و ضايع نموده تا اينكه تنها يك تك سكه براش باقي ماند . دوستش به او گفت : اي دوست ! با اين تك سكه بليتي بخر تا در اين راه دراز پياده و گرسنه نماني . البته بدان كه آقايمان كريم است بلكه مرحمتي كرده و كوتاهي ات را بخشيده و تورا هم سوار هوا پيما كند تا در طول يك روز به محل اقامتمان برسيم در غير اين صورت گرسنه و پياده و تنها مجبور به رفتن به بياباني در مسافت دو ماه خواهي شد. آيا آن شخص لجاجت كرده و آن تك سكه را به بليتي نمي دهد كه در حكم كليد خزانه ايست و صرف گناه در لذتي موقت مي كند ؟ آيا آدم بي عقل هم درك نمي كند كه او بسيار نادان و زيانمند و بدبخت است؟

اكنون تو اي انسان بي نماز! و اي نفسم كه از نماز بي زاري !

آن حاكم همان ربمان ،خالقمان است و اما آن دو خدمتكار مسافر ،يكي متدين انسانيست كه نمازش را با شوق ميخواند و ديگري غافل انسان بي نماز است و آن بيست و چهار سكه طلا نيز بيست و چهار ساعت هر روز عمرمانست و آن مزرعه خاص بهشت است و اما آن ايستگاه قبراست و آن سياحت هم راه بشر براي رفتن به قبر به حشربه ابد است .نظر به عمل ،نظر به قوت تقوا آن راه دراز را در درجه هاي متفاوت طي ميكنند . جمعي از اهل تقوا همانند برق هزار سال راه را در يك روز ميپيمايند و عده اي نيز چون خيال پنجاه هزارسال مسافت را يك روزه طي ميكنند . قرآن عظيم الشان در دو آيه به اين حقيقت اشاره ميكند.

و اما آن بليت ، نماز است و تنها يك ساعت براي پنج وقت نماز همراه با وضوي آن كافيست.آري انسان با صرف نمودن بيست و سه ساعت روز براي حيات كوتاه دنيوي و دريغ ازتنها يك ساعت آن براي حيات طولاني ابديضرر بزرگي را مي بيند و به نفسش ظلم كرده و حركت خلاف عقل انجام داده است . آيا اين طور نيست؟

عرفان اسلامی...